Incoterms 2000 กับการส่งออก ตอนที่ 1

การค้าระหว่างประเทศ เป็นการดำเนินการซื้อขายระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขายที่อยู่กันคนละที่ คนละประเทศ ซึ่งแต่ละประเทศก็จะมีเงื่อนไขในการขายและการเงินที่แตกต่างกัน ดังนั้นจึงไม่อาจหลีกเลี่ยงการเจรจา ต่อรอง และการโต้แย้งกันไปได้ ด้วยเหตุนี้ หอการค้านานาชาติ ( International Chamber of Commerce : ICC ) จึงได้กำหนดเงื่อนไขการขายขึ้นมา หรือที่เรียกกันว่า Incoterms ( International Commercial Terms ) เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการแก้ไขปัญหาเรื่องของความเข้าใจกันคนละอย่างระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขาย เพื่อที่ข้อโต้แย้งต่างๆ จะได้ยุติ เพราะว่ามีการใช้มาตรฐานของเงื่อนไขเดียวกัน และเป็นสากล ทำให้การเจรจาทางการค้าและการซื้อขายราบรื่น สะดวก รวดเร็วขึ้น

Incoterms เป็นข้อตกลงทางการค้าที่พูดถึงเรื่องของสิทธิ และความรับผิดชอบระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายในการส่งมอบสินค้า ว่าใครต้องทำอะไร ใครจะรับภาระหน้าที่แค่ไหน ใครจะเป็นผู้รับภาระในเรื่องของความเสี่ยงและค่าใช้จ่าย เป็นต้น ถ้าคุณเคยได้ยินคำว่า FOB, CFR หรือ CIF นั่นแหละคือเงื่อนไขทางการขาย หรือ Incoterms ซึ่ง Incoterms ปัจจุบันที่ใช้อยู่คือ Incoterms 2000

แต่ก่อนที่จะมารู้จักลักษณะของ Incoterms แต่ละประเภท เรามาทำความเข้าใจกับช่วงของการขนส่งกันก่อน เพราะว่าช่วงของการขนส่งจะเป็นตัวที่ใช้จำแนก Terms ในการส่งออกแต่ละ Terms และเป็นตัวกำหนดว่าใครจะรับผิดชอบอะไร ตรงไหนบ้าง ซึ่งช่วงต่างๆของการขนส่งแบ่งออกเป็น 3 ช่วง ดังนี้

1. การขนส่งเบื้องต้น ( Pre-Carriage ) คือการขนส่งสินค้าจากโกดังสินค้าของผู้ขายไปยังท่าเรือ ที่บรรทุกสินค้าทางบก (ทางรถไฟ หรือ รถยนต์) หรือท่าอากาศยานภายในประเทศเดียวกัน จะมีการทำพิธีการศุลกากรขาออกด้วย เช่น (บทความนี้มาจาก eThaiTrade.com) ขนจากโกดังสินค้าที่สุราษฎร์ธานีไปยังท่าเรือคลองเตย
2. การขนส่งหลัก ( Main Carriage ) เป็นการขนส่งระหว่างประเทศ ต้องมีการทำพิธีการศุลกากรขาเข้าในประเทศปลายทาง เช่น จากท่าเรือคลองเตยไปยังท่าเรือสิงคโปร์
3. การขนส่งต่อเนื่อง ( On Carriage ) คือ การขนส่งจากท่าเรือปลายทางไปยังโกดังของผู้ซื้อสินค้าในประเทศปลายทางนั้นๆ

คราวนี้เรามาทำความรู้จักกับ Incoterms 2000 กันนะคะ Incoterms 2000 จะแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม 13 เงื่อนไข ดังนี้

1. กลุ่ม E ( ออกจากต้นทาง ) ได้แก่

·         EXW – Ex Works (ระบุสถานที่ต้นทาง)

2. กลุ่ม F ( ผู้ขายไม่มีการจ่ายค่าขนส่งหลัก ) ได้แก่

·         FCA – Free Carrier (ระบุชื่อสถานที่)

·         FAS – Free Alongside Ship (ระบุชื่อท่าเรือต้นทาง)

·         FOB – Free On Board (ระบุชื่อท่าเรือต้นทาง)

3. กลุ่ม C ( ผู้ขายมีการชำระค่าขนส่งหลักเรียบร้อยแล้ว ) ได้แก่

·         CFR – Cost and Freight (ระบุชื่อท่าเรือปลายทาง)

·         CIF – Cost, Insurance and Freight (ระบุชื่อท่าเรือปลายทาง)

·         CPT – Carriage Paid To (ระบุชื่อสถานที่ปลายทาง)

·         CIP – Carriage and Insurance Paid To (ระบุชื่อสถานที่ปลายทาง)

4. กลุ่ม D ( ถึงปลายทาง ) ได้แก่

·         DAF – Delivered At Frontier (ระบุชื่อสถานที่ส่งที่พรมแดน)

·         DES – Delivered Ex Ship (ระบุชื่อท่าเรือปลายทาง)

·         DEQ – Delivered Ex Quay (ระบุชื่อท่าเรือปลายทาง)

·         DDU – Delivered Duty Unpaid (ระบุชื่อสถานที่ปลายทาง)

·         DDP – Delivered Duty Paid (ระบุชื่อสถานที่ปลายทาง)

ในตอนต่อไปจะมากล่าวถึงรายละเอียดของแต่ละ Terms นะคะ ที่จะต้องกล่าวถึงก็เพราะว่าในการซื้อขายทั้งผู้ซื้อและผู้ขายจะต้องเข้าใจในเงื่อนไขของการขาย และต้องมีการระบุไว้ในเอกสารสำคัญต่าง ไม่ว่าจะเป็น ใบเสนอราคา อินวอยซ์ สัญญาซื้อขาย หรือใน Letter of Credit (L/C)

[1][2]

Related Posts...

• ศูนย์วิจัยกสิกรฯ มองแนวโน้มส่งออกข้าวยังต้องเผชิญหลายปัญหาจนถึงปี 54
• THAILICIOUS แบรนด์ใหม่ อาหารไทย ส่งออก
• โตโยต้าปลื้มส่งออกดูดเงินเข้าประเทศ5.6แสนล.
• ส่งออกเสื้อผ้าติดลบเจอย้ายฐานผลิต
• ส.อ.ท.ชี้ครึ่งปีหลังศก.ฟื้นพาณิชย์เพิ่มเป้าส่งออก
• ปรับเป้าส่งออกโต18% หลังเร่งเครื่องเดินสาย กล่อมคู่ค้าเพิ่มออดอร์ เจาะตลาดย่านอาเซียน